W przypadku, gdy banki przyjmują wyłącznie lokaty terminowe (dla uproszczenia przyjmijmy, że minimum miesięczne), kreacja pieniądza nie występuje (sic!).[1] W takim przypadku banki jedynie pośredniczą pomiędzy podmiotami posiadającymi oszczędności (nadmiar gotówki), a podmiotami zadłużającymi się (mającymi niedobór gotówki). Całkowita suma kredytów jest mniejsza lub równa sumie zdeponowanych oszczędności. Część tych pieniędzy powraca do systemu bankowego pod postacią kolejnych oszczędności, zatem suma oszczędności może wielokrotnie przekraczać ilość wyemitowanej gotówki.

Sytuacja jest analogiczna do przypadku, gdy oszczędzający bezpośrednio pożyczają gotówkę dłużnikom (np.: poprzez zakup obligacji). Również w tym przypadku całkowita suma zakupionych zadłużenia jest mniejsza lub równa sumie oszczędności. W takim przypadku ryzyko niewypłacalności dłużnika ponosi oszczędzający (pożyczkodawca). Jednak pośrednictwo banku jest wygodne również z innych powodów - banki są w stanie zamieniać krótkookresowe oszczędności na długookresowe kredyty.