Koncepcja trójczłonowej budowy normy prawnej została skrytykowana przez J. Landego, który wykazał, że kompletna norma prawna składa się w istocie z dwu elementów - hipotezy i dyspozycji. Trójczłonowa norma jest natomiast hybrydą złożoną z elementów dwóch odrębnych norm dwuczłonowych - hipoteza i dyspozycja normy trójczłonowej tworzą w istocie jedną kompletną normę (normę sankcjonowaną), zaś sankcja normy trójczłonowej formułuje hipotezę i dyspozycję drugiej normy (normy sankcjonującej), która w razie naruszenia normy sankcjonowanej nakazuje kompetentnemu organowi władzy zastosować wobec naruszającego określoną dolegliwość. Lande nie kwestionował koniecznego związku normy prawnej i przymusu państwowego, zaznaczając że normy sankcjonowane i normy sankcjonujące pozostaja ze sobą w relacji sprzężenia logicznego, tj. że każda norma sankcjonowana, powinna mieć “swoją” normę sankcjonującą. Koncepcję Landego rozwinął później Z. Ziembiński, w którego przekonaniu normy sankcjonujące i sankcjonowane pozostają ze sobą w znacznie luźniejszej relacji sprzężenia funkcjonalnego. nakaz zastosowania przymusu w razie naruszenia normy nie tylko nie musi zostać wyrażony w tejże normie, ale ponadto nie jest konieczne, by w systemie prawa znajdowała się inna norma, w której zawarto by taki nakaz.

Koncepcja trójczłonowej budowy normy prawnej jest koncepcją wzorcowej struktury normy prawnej, w myśl której norma prawna składa się z trzech elementów:

* hipotezy, w której wyznacza się adresata normy i okoliczności, w których jest on obowiązany zachować się zgodnie z dyspozycją normy;
* dyspozycji, w której wyznacza się nakaz lub zakaz określonego zachowania;
* sankcji, w której wyznacza się dolegliwość, jaka grozi adresatowi normy w razie naruszenia jej dyspozycji.

Koncepcja trójczłonowej budowy normy prawnej opiera się na przyjmowanym przez niektóre odmiany pozytywistycznej teorii prawa założeniu o tym, że norma prawna ze swej natury musi być zagwarantowana przymusem państwowym i że musi to znaleźć wyraz w jej syntaktycznej strukturze. Wyrażone w tekście prawnym nakazy lub zakazy, których naruszenie nie zostało zagrożone sankcją (leges imperfectae), na gruncie takiego założenia nie mogą być uznane za kompletne normy prawne i ze względu na niemożność skutecznego ich egzekwowania są raczej bliższe niewiążącym hasłom politycznym.